Yeniden

Herkese ve her şeye yeniden başlamak istiyorum. Yeniden yeniden yeniden. Bunun kadar az şey beni bu denli heyecanlandırabilir. Bir şeyler istediğim gibi gitmeyince onu düzeltmek yerine hikayenin en başına gitmek isterim hep. Çünkü bir tek o şekilde işi kökten halledebilirim.

Yirmi bir yıldır yaşıyorum bu gezegende ama olmayı istediğim yerde değilim. Neden? Bunun cevabı bende yok. Hep bir şeyler eksikmiş gibi hissediyorum. Hep bir şeyleri ıskalıyorum ve bu yüzden şu hayatta hiçbir zaman tam istediğim konuma ulaşamıyorum. Neden ya neden? Neden insan içinde bulunduğu durumdan bir türlü memnun olmaz ki? Neden hep daha iyisini isteriz, daha güzelini ararız?

Sanki her şeye sıfırdan başlasam hepsi düzelecekmiş gibi. Yeniden öğrensem okumayı, yazmayı, konuşmayı. Renkleri yeniden keşfetsem. Hayatımın ilk kitabını ilk kez alsam elime. Ve bitirdikten sonra yazar olmaya karar versem yeniden. Sevdiğim yiyecekleri ilk defa yesem ve yine güzellikleri karşısında hayrete düşsem. İlk kez evimden dışarı çıkıp biriyle tanışsam ve arkadaş kelimesini yeniden tanımlasam.

Her şeye öylesine yeniden başlamak istiyorum ki, anlatabileceğim gibi değil. Bu geç kalmışlık hissi beni gün be gün öldürüyor. Yapmak istediğim yığınla şey olduğunu bilip, ama yine de aynı his yüzünden adım atacak halimin kalmayışını duyumsuyorum her kalp atışımda. Her nefeste biraz daha yaklaşıyorum ölüme ve biraz daha uzaklaşıyorum bir şeylere yeniden başlama ihtimalinden.

Biliyorum imkansızı istiyorum. Ama ben imkansızı isterim ki hep zaten. İmkansız olanın peşinden koşmakla tüketiyorum ömrümü. Sınırlarımı zorluyorum her defasında ve hiçbir şeye başlayamıyorum yeniden. Daha pek bir şey görmedim bu hayata dair, ama nedense filmin sonunu görecekmişim gibi geliyor her saniye. Yazılar akıyor böyle siyah ekranın üzerinde beyaz ve ince. Bense en başa gitmek istiyorum her seferinde. Çünkü bir şeyleri sadece hikayenin en başına gittiğimde yoluna koyabilecekmişim duygusu bırakmıyor peşimi.

En sevdiğiniz fincanı elinizden düşürdüğünüzde nasıl geriye döndürmek olanaksız ise benim şu an yaşadığım durum tam olarak böyle olanaksız. Zaman geriye akmıyor. Aksine günden güne yaşlanıyoruz. Filmin en başına gidip istemediğimiz yerleri makaslayamıyoruz veya yönetmen koltuğuna oturup çekemiyoruz eski yıllara yeni sahneler. Bizim payımıza düşen ne varsa şu hayatta, onu yaşıyoruz ve yaşamak durumundayız da. Dahası yok çünkü. Ötesi yok. Ötesi yok.