Çekiştirmek Üzerine

Kendinizden olmayan birini nasıl bu kadar kolay alaya alabiliyorsunuz arkadaşlar aklım almıyor. Sizin için herkes aşağılanası bir varlık sanki.

En nefret ettiğim şey bir başkasının arkasından konuşulması. İnsanlardan hoşlanabilirsiniz ya da hoşlanmayabilirsiniz. Bu sizin içsel probleminiz. Ama onlar yokken onlar hakkında aleyhte konuşup onları aşağılayamazsınız.

Herkes istediği gibi giyinir ve siz bir şey diyemezsiniz. Herkes saçını veya şalını istediği tarzda yapar ve siz bir şey diyemezsiniz. Herkes istediği şekilde konuşur, yine bir şey diyemezsiniz. Herkes istediği kişiyle oturup kalkar, arkadaşlık eder, siz bir şey diyemezsiniz. Herkes istediği şekilde düşünebilir ve saygı çerçevesinde bunu ifade edebilir ve siz bir şey diyemezsiniz.

İnsanlar sizden farklı giyiniyor, davranıyor, düşünüyor diye sizin onu küçük görme hakkınız yok. Siz her şeyi en iyi bilen olmadığınız gibi en doğru yapan da değilsiniz. Herkesin doğrusu kendisine göre ve insanlar bu yolda istedikleri gibi bir hayat sürebilirler. Sırf sizin kadar iyi giyinmiyor ya da sizin zevklerinize sahip değil veyahut okuduğu-izlediği şeyler sizinkilerle örtüşmüyor diye onu alay konusu yapamazsınız. Yapabileceğiniz tek şey oturup okuduğunuz, izlediğiniz, yediğiniz, içtiğiniz, giydiğiniz şeyler üzerine insanca konuşmak ve tartışmak.

Bir insanın arkasından konuşmak bence yapılabilecek en adi hareketlerden biri. Adına ister gıybet deyin isterseniz dedikodu, savunulur hiçbir yanı yok. Nereden tutarsanız tutun elinizde kalır bu davranış. Fikirler konuşulur. Kişiler ve onların tercihleri değil. Hem nereden belli sizin estetik zevkinizin ya da kültür anlayışınızın en iyisi olduğu? Bunların belli kesin bir ölçütü var mı? Yok. Hoş, olsa bile rüküş ya da basit giyinmek herkesin en doğal hakkı. Kimsenin karışma yetkisi yoktur buna.

Bu konuda gerçekten çok sinirliyim sevgili okur. Kendi şahsıma şimdiye dek rahatsız edici hiçbir eleştiri almadım. Yani bunları kendi yaşadığım şeylere binaen yazmıyorum. Ama etrafta duyup gördüğüm şeylere de kayıtsız kalamıyorum. Son zamanlarda bu insanların dedikodusunu yapma ve davranışlarını eleştirme olayıyla öyle sık karşılaşıyorum ki yazmasam bir yerde patlayacaktım.

Bir de nefret olayı var. Bir kimsenin en ufak bir yanlışını görelim, hemen nefret ediyoruz. O kadar öfke ve kin doluyuz ki bizim gibi olmayan bir insanı bile sevmeye tahammülümüz yok. Sahip olduğumuz sevgi öylesine az, öylesine sınırlı ki kendimize ve etrafımızdaki bir kaç kişiye yetiyor sadece. Başkalarına gelince varsa yoksa ötekileştirme ve çekiştirme. Allah aşkına şu nefret söylemlerini bi kenara bırakın. Bu kadar sevgisiz olmayın. Önünüze geleni bağrınıza basın demiyorum ama sevgi çemberinizi bu kadar daraltırsanız ilerde kimseye verecek sevginiz kalmaz diye korkuyorum.

Kendime gelince. Bu lafı defalarca kez yutmak zorunda kaldığım için bu devirde artık hümanistim diyemiyorum. Ama bana hakaret etmeyen herkesi seviyorum. Tanıdıklarımı da tanımadıklarımı da. Çünkü insan tanımadığı insandan nefret edemez. Etmemeli. Sizin kendinizden olmayanı kara kutuya koymanız bir yana, ben karşıma çıkan herkesi sevmeye devam edeceğim. Bırakın üzüleceksem de işin sonunda üzüleyim.