Kastamonu'ya Bi' Bilet Lütfen!

   Saat akşam beş suları. Ankara adliyesinin önündeki otobüs duraklarında otobüs bekliyorum. Aynı zamanda da telefonla konuşuyorum. Bir anda bir insanın şahit olabileceği en kötü manzaralardan birine şahit oldum.

  Elinde baston olan ve engelli olduğu belli olan bir adam gözlerimin önünde yere yığılıverdi. Ama normal bir şekilde düşmedi. Adamın daha sonra ayağa kalktığını görmesem ayaklarının kırıldığına emindim. Öyle kötü bir düşüştü yani.

  Adam Kastamonulu. Hastaneden yeni taburcu olmuş, evine gidecek. Ama ne yol parası ne de telefonunda kontörü var. Kendisini almaya da kimse gelmemiş.

  Sadece bir dakika gözümüzü kapatıp da kendimizi onun yerine koysak... Evinize dönmek için hiç yol paranız yok. Birilerini arayıp halinizi haber veremiyorsunuz. Üstelik hastaneden yeni taburcu olmuşsunuz, zar zor yürüyorsunuz ve engelli bir bireysiniz.  Ne hissederdiniz? Çaresizliğin en somut hali bu olsa gerek.

  Adamın ailesinin sorumsuzluğuna mı üzüleyim, adamın haline mi acıyayım yoksa bu kadar rahat hayat şartları içinde yaşayıp da her şeyden bu kadar şikayetçi olan bizlerin haline mi yanayım gerçekten bilmiyorum. Bu yazdığım çok klasiktir. Hem de nasıl! Herkes kendimizden daha kötü durumda olanları düşünüp kendi halimize şükretmemiz gerektiğinden dem vurur.

  Ama ne yazık ki bu tarz şeyler ne söylemekle anlaşılıyor, ne de yazılıp çizilmekle. İnsanoğlu o kadar unutkan ki! Bu gibi durumları sürekli hafızasında tutması için her daim birilerinin bunu gözüne sokması gerekiyor maalesef. Tıpkı benim yarın veya en geç ertesi akşam bu olayı unutup bir sonraki gün ne yiyeceğimi düşüneceğim gibi, insanlar da kendileri kötü duruma düşmedikçe o durumdaki kişileri anlayamıyor. Ara sıra hatırına gelse de bir kaç gün geçmeden unutuyor. Tok açın halinden ne anlar?

  Bizler, bizim sahip olduğumuz hayat standartlarına sahip olmayanları, bu standartlar bizde olduğu sürece anlayamayız. Kötü bir olayla karşılaştığımızda da yapacağımız şey, o an için gördüğümüz duruma üzülüp, kötü durumda olan kişinin eline üç kuruş sıkıştırmaktan öte gitmeyecektir. Acı ama ne yazık ki gerçek bu.

  Empati, insanlarla beraber yaşamanın en önemli kuralı belki de. Bunu başarabilmek çok zor. Hatta bence imkansıza yakın. Korkarım ki, karşımızdaki, yanımızdaki - yöremizdeki veya görmediğimiz ama var olduğunu bildiğimiz, bizden daha kötü durumdaki insanlar için aynı acıyı içimizde hissetmedikçe ve durumlarını iyileştirmek için harekete geçmedikçe; ne toplumsal anlamda birlik duygusunu yakalayabiliriz, ne de kalkınabiliriz.

(Merak edenler için, Kastamonulu adama yardım edildi. Su verip kendine getirdiler. Bilet parasını karşılayıp karşılamadığından emin olmadığım bir miktar para verdiler. En son, otobüs terminaline gitmek için dolmuşa yürüyordu. Umarım evine sağ salim ulaşır.)