Skip to main content

Posts

Mezun Nedir Nasıl Olunur

okuyucuya not: bu yazıyı 5 nisanda yazdım, fakat bilgisayarımdaki teknik bir aksaklıktan ötürü bugün yayınlıyorum. iyi okumalar. Bugün bir arkadaşımı avukatlar gününü kutlamak münasebetiyle aradım. Mezun olduktan sonra ne yapacağımızı konuştuk. Üç ay kaldı, dedi. Güldüm. İnşallah öyledir, dedim. Ama telefonu kapattıktan sonra uzun uzun düşündüm. Arkadaşlar yaklaşan tehlikenin farkında mısınız acaba? Üç ay sonra elime bir diploma verip gönderecekler beni bu şehirden. Sonra da bir cübbe giydirecekler ve tatlı görünmesi adına pembe renge boyanmış fakat sevimliliğin esamesi bulunmayan dava dosyalarına boğacaklar. Ya da üç dört ay eve kapanıp hâkimlik sınavına çalış, diyecekler. Veyahut bu kadar okumak sana yetmedi, az daha oku sen, deyip bir üniversite bünyesinde makaleler, tezler ve kitaplarla dolu bir havuza atacaklar. Başka bir ihtimal yok. Eldeki veriler bunlar. Ama ben gerçek hayatla yüzleşmek istemiyorum ki. Ben mezun olmak istemiyorum. Şimdi böyle yazıyorum ama sene...

Burası Dünya Yahu

  İnsan değiştiremeyeceği şeylerden mülhem mutsuz olmamalıdır. Zira o zaman değiştirebileceği şeylere gücü kuvveti kalmayacaktır. Mutlak varlık her insana farklı kabiliyetler vermiştir. Kiminin kalemi güçlüdür. Kimi iyi bir hatiptir. Kiminin de zekâsı parlaktır. Her insan kendi kabiliyeti ölçüsünde yapabileceğinin en güzelini yapmalıdır. Ama gerisine de fazla takılmamalıdır.   Mükemmellik algısı bize günümüz dünyasınca dayatılan korkunç bir algıdır. Her kadın güzel, her erkek yakışıklı, her öğrenci başarılı olmak zorundadır. Kişinin sahip olduğu niteliklere bakılmaksızın, herkes aynı kefeye konulur ve aynı ölçütlerle yargılanır. Hâlbuki insan denen varlık ne kadar değişik, ne kadar şahsına münhasırdır. Nefes alan her canlının aynı şeyleri yapabilmesi hiç mümkün olabilir mi yahu?   Eğer siz bir balığı uçma kabiliyetine göre değerlendirirseniz balığın başarısız olduğu sonucuna ulaşırsınız. Peki, bu akla mantığa sığar mı? Tabiki hayır. Bir balık uça...

Yeniden

Herkese ve her şeye yeniden başlamak istiyorum. Yeniden yeniden yeniden. Bunun kadar az şey beni bu denli heyecanlandırabilir. Bir şeyler istediğim gibi gitmeyince onu düzeltmek yerine hikayenin en başına gitmek isterim hep. Çünkü bir tek o şekilde işi kökten halledebilirim. Yirmi bir yıldır yaşıyorum bu gezegende ama olmayı istediğim yerde değilim. Neden? Bunun cevabı bende yok. Hep bir şeyler eksikmiş gibi hissediyorum. Hep bir şeyleri ıskalıyorum ve bu yüzden şu hayatta hiçbir zaman tam istediğim konuma ulaşamıyorum. Neden ya neden? Neden insan içinde bulunduğu durumdan bir türlü memnun olmaz ki? Neden hep daha iyisini isteriz, daha güzelini ararız? Sanki her şeye sıfırdan başlasam hepsi düzelecekmiş gibi. Yeniden öğrensem okumayı, yazmayı, konuşmayı.   Renkleri yeniden keşfetsem. Hayatımın ilk kitabını ilk kez alsam elime. Ve bitirdikten sonra yazar olmaya karar versem yeniden. Sevdiğim yiyecekleri ilk defa yesem ve yine güzellikleri karşısında hayret...

Serin

Bugün hiçbir yere gitmeyip tüm gün tembellik etmek niyetindeydim. Fakat akşama doğru vuku bulan küçük bir hadiseden ötürü bir miktar kırıldım. Mütemadiyen kırılırım ben. İnsan zaten başka ne için yaşar ki? Daha fazla evde oturamayacağımı fark edince kendimi dışarıya attım. Açık havanın insanı ruhen güzelleştirdiğine inanırım her daim. Kapalı mekanların tekdüzeliğine karşın, her çeşit obje vardır açık havada. Doğanın sesi vardır mesela. Yaprakların, rüzgarın, böceklerin sesleri... Havanın kararmasına yarım saat olduğunu bilerek, ama yine de okurum umuduyla kitap da aldım yanıma. Nitekim ben 25 sayfa kadar okuyunca güneş gitti. Bulutlar, karanlık ve rüzgar... Serin havada yalnız oturmanın dayanılmaz cazibesi. Evet ben yalnız kalmayı severim biraz. Arkadaşlarımla olmayı sevdiğim kadar tek başıma olmayı da severim. Rüzgarın parmaklarımı soğuktan hissizleştirmesine aldırmadan yazıyorum bu yazıyı. Ölüyoruz, demek ki yaşanılacak demişti şair. Yaşıyoruz, demek ki yaşanılacak ...

Çekiştirmek Üzerine

Kendinizden olmayan birini nasıl bu kadar kolay alaya alabiliyorsunuz arkadaşlar aklım almıyor. Sizin için herkes aşağılanası bir varlık sanki. En nefret ettiğim şey bir başkasının arkasından konuşulması. İnsanlardan hoşlanabilirsiniz ya da hoşlanmayabilirsiniz. Bu sizin içsel probleminiz. Ama onlar yokken onlar hakkında aleyhte konuşup onları aşağılayamazsınız. Herkes istediği gibi giyinir ve siz bir şey diyemezsiniz. Herkes saçını veya şalını istediği tarzda yapar ve siz bir şey diyemezsiniz. Herkes istediği şekilde konuşur, yine bir şey diyemezsiniz. Herkes istediği kişiyle oturup kalkar, arkadaşlık eder, siz bir şey diyemezsiniz. Herkes istediği şekilde düşünebilir ve saygı çerçevesinde bunu ifade edebilir ve siz bir şey diyemezsiniz. İnsanlar sizden farklı giyiniyor, davranıyor, düşünüyor diye sizin onu küçük görme hakkınız yok. Siz her şeyi en iyi bilen olmadığınız gibi en doğru yapan da değilsiniz. Herkesin doğrusu kendisine göre ve insanlar bu yolda is...

Bizim Büyük Çaresizliğimiz

  "Sen yine kendini sevdin, bense onu sevdim!" Böyle diyordu kitabın bir yerinde Çetin, Ender'e. Hayır! Ne Çetin sevdi Nihal'i, ne de Ender. Onlar Nihal'e aşık değillerdi, onlar birbirine aşıklardı. Ama bu, bir adamın bir kadına duyduğu aşk gibi değildi, bir annenin çocuğuna duyduğu aşk gibiydi.   Sorarım sana sevgili okur, nasıl olur da iki yakın arkadaş aynı kadına aşık olmanın hayalini kurabilir? Bana göre aşk, beraberinde kıskançlık duygusunu da getirir ve normal koşullarda bir erkeğin, söz konusu en yakın arkadaşı bile olsa, sevdiği kadını paylaşmaya gönlü razı olmaz.   Ama Ender ve Çetin'in beraber tatile gittikleri bir bölümde "ben ona aşık oldum Çetin!" diye başlayan bir kısım var. Sonra Çetin "ben de" diyor ve oradan itibaren birbirlerine Nihal'in güzel yönlerini anlatmaya başlıyorlar.   Yukarıda da bahsettiğim gibi iki erkeğin aynı kadına aşık olması ve bunun ikisi için de bir sorun teşkil etmemesi ve hatta ...

Anyway

Hi everyone. I just want to scream and speak the whole thing that i have been keeping in my inside, but i couldnt. So i decided to write. Of course i will not tell you the whole thing. Cause i am really bad at telling my problems. But at least i am gonna try. Or something like this. Anyway. Here we go. I have a thing that i prefer to call it "problem" but actually it is not a real problem. So before the beginning, i wanna say that i am okey. The problem is there is this thing that completely wrong. I shouldnt do it. In fact there is no way to occur for this situation. It is just not appropriate. But still, for no reason, i am trying to do it. It is just some thing stupid. But i cant handle it. Today we drank coffee with my friends and talked too much in a cafe. And what i saw is there are a lot of real problems around me. So my issue is nothing. It is really nothing. But it is just like this: when you say a child "dont do this thing. it is very dange...

Olmasaydı Sonumuz Böyle

Bir paket fıstıklı cips yedim. Masamda kirli kahve bardakları... Acayip yazı yazasım var ama bilgisayarı açmaya üşeniyorum gibi bir gece. Ayrıca yazarken de artık kendimi tekrar ediyorum. Bloğumun bir esprisi de kalmadı. Hem daha yazacak ne kaldı ki? Hiç.   Bir düdük sesi duyuyorum. Diyorum trenler geliyor, trenler geçiyor içimizden. Meğer yan odadan gelen bir horlama sesiymiş. Hiç çaktırmıyorum. 21 yıl güzel güzel geçinmişim, bu yaştan sonra bozacak değilim ya kendimi.      Tatile gelirken valizimde sıkış tepiş getirdiğim kitaplarla göz göze gelmemeye çalışarak telefonumu alıyorum elime. Bir şarkı açıyorum vicdanımın sesini susturmak için. Twitter'a bakıyorum, instagram'a bakıyorum. Aradığım şeyi bulamıyorum. Malum face ve snap'i daha geçenlerde sildiğim için beynimi uyuşturan uygulama sayısı azaldı, fazla seçeneğim yok.    Bir kahve yapıp geliyorum. Bir sigara yakmıyorum. Gideceğim güne bakıyorum takvimden. Kaç günüm kalmış onu hesaplıyo...

Bazı İnsanlar

  Bugün öğlen bir çocuk çarptı omzuma. Hiç istifini bozmadı. Dönüp bakmadı bile. Normal şartlarda yoluma devam ederim. N’olacak canım sanki, çarptıysa çarptı derim. Lakin bugün önemseyeceğim tuttu. Ondan herhangi bir etkileşim gelmeyince dedim bari ben özür dileyeyim. Zira ortada “pardon” denecek bir durum vardı. Pardon dedim, affedersin. Bir baş hareketiyle özrümü kabul etti. Dedim ne kadar da nazik bir erkek...   Tabii gün kötü başladığı gibi kötü de bitecekti. Çünkü iyi şeyler bir silsile halinde meydana geldiği gibi can sıkıcı şeyler de öyle olurdu genelde. Nitekim beklediğim gibi de oldu. Akşam anahtarımla evin kapısını açtığımda derin bir oh çektiğim bir gündü.   Bazı insanlar var. Derdimi açıyorum. Öyle bir tepki veriyor ki. Diyorum keşke sadece sussaydın da gözlerimin içine bakıp acımı paylaşsaydın. Daha az canım yanardı o zaman. Şimdi sen o tepkiyi verdin ya. Benim o kimselere anlatmaya kıyamadığım, pamuklara sardığım o dert, sana anlatınca sümükl...

Time

It's been four months. But still when i look at the mirror, its like i am looking to a complete stranger. We went to the cinema today, to an emotional love movie. My friends cried but somehow i didn’t. But after the movie, when we shopping, i just suddenly started to crying and it was not because of the movie. And one of my friends asked its reason, i told her and what she said is, " you did the right thing" I know! I am sure about this, as much as i am sure about my name, i did the right thing. But sometimes even the right things can hurt. You know guys, we make new decisions  al the time and some of them could be painful. At this point, all we need is time. Time is an awesome thing which has such a power for us to get used to some sort of things. Time, time time. That's all i need. I saw a post under one of my friend’s photo. It says “ whispering to myself over and over again that every choice i make for the future is mine .” Yeap. This is my l...

Hiçlik ve Kahve Kokusu

  İçtiği kahveyle aynı renkte gözleri olan kız, yemekleri anneannemizin kesme tahtasında getirip bize marjinal olmak adına ufak bir servet kilitleyen bir mekanda en yakın arkadaşıyla- 'mutlu hissediyor'du. Böyle diyordu son zamanlarda lüzumsuzluğuna can-ı gönülden inandığım malum sosyal paylaşım sitesi.   Peki ben nasıl hissediyorum diye duraksadım bir an. Gözleri uykusuzluktan ve en çok da umutsuzluktan çökmüş olan kız, üzerinde kirli kahve fincanları olan bir masada, şu saatler bitmesi lazım gelen notun daha yarısına bile gelememiş bir vaziyette- mutsuz hissediyor. Ha sadece öyle hissetmekle kalsa iyi... Arada fosforlu kalemi elinden bırakıyor. Duvara, masaya veya halıya dalıp kendi kendine fikri sancılar çekiyor.   Kural bir, eğer sınav haftasında iseniz gerçeklerden uzaklaştığınız her dakika, hanenize eksi puan olarak yansıyacaktır. Kural iki, aylarca oturdun oturdun da varoluş sancısı çekmek için sınav haftası gece yarısını mı buldun allasen? Elindeki n...

Eleştirmek Üzerine

     Geldi, oturdu. Biraz sinirli gibiydi. Ben de sormadım neyin var diye. Zaten bilirdim, anlatacak olsa anlatırdı. İki kahve söyledik, biri sütlü. İlk bir kaç dakika kahveme süt ve şekeri karıştırmakla oyalanır gibi yaptım. Açıkçası onun bir şey söyleyip söylemeyeceğini merak ediyordum. Fazla da sürmedi bu merakım. O anlattı ben dinledim.     Bir eleştirmek modası almış başını gidiyor, dedi. Sanki insanların hayatına bu kadar müdahil olmaya hakkımız varmış gibi, giydiği kıyafetinden, taktığı takıya, yediği içtiğinden, sosyal medyada paylaştığına kadar karışıyoruz. Yahu bizim ne haddimize? Hem neyi eleştiriyorsun? Devir zaten öyle bir hal almış ki, neyin ucundan tutsan elinde kalıyor. Vaziyet böyleyken ve muhatabın da her şeyin bilincinde ve eleştiri kabul etmezken daha ne diye ısrar ediyorsun? Sonra ne oluyor biliyor musun? Sonu gelmeyen polemikler... Ve hatta bu dediklerim sadece zıt görüşte olanlar arasında da olmuyor. Bazen aynı düşünce yap...

Sona Gelirken

    Avukat olmak hiç istemedim ki ben. Doktor olmak istedim hep. Küçüklüğümden beri bu böyleydi. Hatta daha çizgi film izleyecek yaşlardayken bile doktor hanım derdi bana ailem ve akrabalarım.   Sonra büyüdüm. Bir kaza kurşunu sonucu hukuk fakültesine düştüm. Bana yıllarca doktor hanım demiş kimseler, daha ilk akraba ziyaretinde avukat hanım demeye başladılar. Bu insanları anlamak güç. Zira benim alışmam aylarımı almışken bir de baktım ki benim dışımdaki herkes kanıksamış bu durumu. Neyse efendim. Biz hikayemize dönelim.  Üniversitenin ilk birkaç ayında üzülmedim değil. Hatta tıp fakültesine muayene olmaya gittiğimde benim yaşımdaki beyaz önlüklü öğrencileri görünce gözlerimin dolduğu günler oldu. Ama çabuk atlattım neyse ki. Kendisini rehin alan kişiye aşık olurmuş insan. Stockholm sendromu mu diyorlar, öyle bir şey. Benimki de o hesap, gün geçtikçe daha da bağlandım bölümüme. Hatta bir dönem anlatamayacağım kadar çok sevdim hukuku. Karakterime ...

Just About My Current Mood

Hi everyone. As you may understand from the title, this essay will not be a planned one. I  am just really happy now, and i wanna share it with you. First of all, why i am happy today? I had really nice conversation with one of my favorite proffessor and this is the main reason of my happiness. He is not teaching us for this year. But i have known him from the last year. And also he gave me an English law book. Anyway, i saw him at the faculty garden, went to near him and just wanna say hi. Then of course we talked about my future job. Cause when you arrived to your last year, most of your conversation would occur from the future and jobs. So, we talked and he asked about my success from the exams. He also asked my thoughts about after the graduation. I said him that i wanna become a proffessor but i am not sure yet. I also said, i wanna do my master on the abroad. And what he said is, the exact reason of why i had ...

Öyle Bir Şeyler

İçimde öyle değişik bir hüzün var ki... Ben bu dünyadaki gerçeklerle nasıl başa çıkacağımı artık bilemiyorum. Kendi hüznüm üzüyor beni, evet. Ama sevdiğim insanların hüznü sadece üzmekle kalmıyor, kahrediyor. Onlar için ne yapabileceğimi bilmiyorum mesela. Ve bu acziyet beni bitiriyor. Dünyada çok fazla güzel insan var. Herkesi çok ama çok seviyorum. Hatta bazen işi abartıp iyi yürekli olmayan insanlara karşı bile sempati duyar hale geliyorum. Ama sonra bir olay cereyan ettiğinde insanların takındıkları tavır ve söyledikleri sözler, beni o insanlara olan sevgimi sorgulamaya itiyor. “Kavmimiz yanlış tufanlardan geçiyor” Onur Ünlü ’nün deyimiyle. Ve eleştirilecek gerçekten çok fazla şey var. Ben de rahatsızlık duyuyorum bunların bir çoğundan. Fakat eleştirmeye başlayanlar o kadar yanlış yerden yaklaşıyorlar ve o kadar kalp kırıyorlar ki, böyle bir eleştiri olacağına hiç olmasın diyorum. Eleştiriye konu olan şeylere kızıyorum. Sonra onları eleştirenlere kızıyorum. Esas...