Mezun Nedir Nasıl Olunur

okuyucuya not: bu yazıyı 5 nisanda yazdım, fakat bilgisayarımdaki teknik bir aksaklıktan ötürü bugün yayınlıyorum. iyi okumalar.

Bugün bir arkadaşımı avukatlar gününü kutlamak münasebetiyle aradım. Mezun olduktan sonra ne yapacağımızı konuştuk. Üç ay kaldı, dedi. Güldüm. İnşallah öyledir, dedim. Ama telefonu kapattıktan sonra uzun uzun düşündüm. Arkadaşlar yaklaşan tehlikenin farkında mısınız acaba?

Üç ay sonra elime bir diploma verip gönderecekler beni bu şehirden. Sonra da bir cübbe giydirecekler ve tatlı görünmesi adına pembe renge boyanmış fakat sevimliliğin esamesi bulunmayan dava dosyalarına boğacaklar. Ya da üç dört ay eve kapanıp hâkimlik sınavına çalış, diyecekler. Veyahut bu kadar okumak sana yetmedi, az daha oku sen, deyip bir üniversite bünyesinde makaleler, tezler ve kitaplarla dolu bir havuza atacaklar. Başka bir ihtimal yok. Eldeki veriler bunlar. Ama ben gerçek hayatla yüzleşmek istemiyorum ki. Ben mezun olmak istemiyorum.

Şimdi böyle yazıyorum ama sene sonunda bir dersim bile alta kalırsa ortalığı yıkarım muhtemelen. Kastettiğim şey o değil. Ben olmak istediğim yere gelemeden mezun olacağım bunu istemiyorum. Yahu sevgili okur, Allah seni inandırsın şu hayatta yapmak istediğim şeylerin yüzde birini bile yapabilmiş değilim daha.

Misal, hala daha İspanyolca konuşamıyorum. Ben İspanyolca, İtalyanca ve bilumum şiirsel dillerin hepsini öğrenmek istiyorum. Dünya üzerinde acayip güzel diller var. Ve biz onları konuşamıyoruz. Bu sizce de çok acı değil mi? Henüz İtalya’da pizza yemedim mesela. Makarna da yemedim. Öğrencilik hayatıma en çok katkısı olan yiyecek makarna. Adamlara gidip İtalyanca bir teşekkür etmemeyim mi yani?

Sonra hiç doğada açmadım gözlerimi güne. Kırlarda yalın ayak koştum belki ama kuş sesleriyle uyanmadım. Kendi yemeğimi doğadan toplayıp pişirmedim mesela. Varsa yoksa lüzumsuz kafelerde popüler kültürün bize dayattığı “cıstak cıstak” müzik eşliğinde servis tabağımı bekledim. Oysa doğadan yemek öyle mi olurdu? Muhtemelen olmazdı. Ama görmedim ki, bilmiyorum.

Mesela Türk klasiklerini bitirmedim henüz. Dünya klasiklerini de öyle.  Hatta yüz temel eserden bile okumadığım kalmıştır. Hiç mi kitap okumadım? Okudum, ziyadesiyle hem de. Ama okumam gerektiği kadar kitap okuduğuma inanmıyorum. Hoş, bir insanın her kitabı okuması gerektiğine de inanmıyorum. Daha doğrusu, insanların “okuması gereken kitapları” değil de "okumaktan zevk aldıkları kitapları" okumaları taraftarıyım. Ama keşke okunması gerekli diye dayatılan bütün kitapları okusaydım da “bunlar da neymiş yea” diye şikâyet edip hayatıma devam etseydim.

Mesela üniversitede bir topluluk kurup dilediğim gibi faaliyet yapamadım. Gördüğüm- duyduğum her etkinliğe katılmaya çalıştım belki ama aynı şey değil ki canım. Mesela üniversitede bir koroda şarkı da söyleyemedim. Ama buna girmeyi denedim, onlar kabul etmediler. Okul koroları hayatımda en çok eğlendiğim yerlerden biri. Neyse ki küçük yaşta da olsam ortaokulda birkaç sene tatmıştım o deneyimi. Ama müzikle ciddi manada uğraşamamış olmak ve bir enstrüman çalamamak hep içimde kalacak.

Velhasıl mezun olacak olmanın korkusu ve mesleki belirsizlik hissi bir yana, ben en çok yapamadığım şeylere üzülüyorum. Yirmi iki yılı geride bıraktım ama çok daha iyi geçirebilirdim. Hukuku bile tam anlamıyla öğrendiğimi düşünmüyorum. Hatta bırakın tam anlamıyla öğrenmeyi, kendimi ifade edecek kadar bile bilmiyorum bence. Şu anda üniversitenin ilk yılının ilk dersinden başlatsalar beni hiç itiraz etmem, tabi giden yıllarımı da geri vermek kaydıyla.

Diyeceksiniz ki, meslek zaten iş hayatında öğrenilir. Hem yukarıda anlattığın, yapmayı isteyip de yapamadığın şeyler için geç değil ki canım. Daha önünde bunları yapabilmen için seneler var… Kısmen haklısınız. Hiçbir şey için geç sayılmaz. Nefes aldığımız müddetçe bir şeyleri değiştirebilme şansımızın olduğunun farkındayım.
 Fakat yaş ilerliyor, bunun da farkındayım. İlerde hayatıma başka başka telaşlar girecek; boş zaman bulamayacağım belki, bunun da farkındayım. O yüzden şimdi şu dakika hayatımı dondurup bana bir beş yıl verilmesini ve bu zamanı gönlümce geçirebilmeyi çok isterdim.

Zaman en değerli şey. Ve insan ayrımı yapılmaksızın herkese eşit veriliyor. Fakat gençken kıymetini bilmiyoruz ya, ben asıl buna üzülüyorum sevgili okur. Esen kalın.