Evlilikler Yalnızlıklar Umutlar

“Ne kimse bizim için vazgeçilmezdir, ne de biz kimse için vazgeçilmezizdir,” diyorum.
“Yani?”
“Yani,” diyorum, derin bir nefes alıp, “insan için vazgeçilmez tek bir varlık vardır, o da Mutlak Varlık’tır.
“Yani?” diye soruyor yeniden.
“Yani, ‘Batın-ı kalb, ayine-i Sameddir ve Ona mahsustur.’ Er ya da geç kalp bunu idrak eder.”
“Yani,” diye atılıyorum tekrar, ondan önce davranarak, “Zevale mahkum, hakiki güzel olamaz,” denir. “Ve bundandır ki kalp kimseye tüm yaşam boyu aynı tutkuyla bağlı kalamaz.”
“Yani?” diyor.
“Yani,” diyorum. *

  Neredeyse her sayfasının altını çizdiğim kitapta, en çok beğendiğim kısım burası oldu. Tahmin edeceğiniz üzere sevgili okur, yeni bitirdiğim bir kitap üzerine naçizane düşüncelerimi anlatmaya çalışacağım bu yazıda.

  Öncelikle Ulusoy'un bütün kitaplarını okuduğumu ve kendisinin en sevdiğim yazar olduğunu söyleyerek başlayayım. Bu kitabı da esasen geçen yıl çıktı. Fakat ihmalkarlığımdan ötürü bir türlü alıp  okuyamadım. Geçtiğimiz haftanın tatil olmasını fırsat bilip, uzun süredir kitap okumamış olmamın da verdiği mahcubiyetle aldım bu kitabı ve tatilde yaptığım en anlamlı aktivitelerden  biri oldu benim için. Bittiğine üzüldüğüm sayılı kitaplardandır. Kendi evimde olmanın verdiği huzurdan mıdır, yoksa gerçekten kitabın içeriğiyle mi alakalıydı bilmiyorum ama Ulusoy'un önceki kitaplarına göre çok daha samimi yazdığını ve kitapta kendisiyle alakalı kısımlara da yer verdiğini gözlemledim.

  M. Ulusoy, yazar kimliğinden bağımsız olarak aynı zamanda bir psikiyatristtir de. Ve yazılarında da genelde, bir psikiyatri kliniğinde hastalarının sorunlarını dinliyormuş ve onlara çözüm önerileri sunuyormuş gibi bir kurgu oluşturur. Ve bu kurgusal terapi seanslarında insan ilişkileri, hayat, ölüm, aşk, ve ayrılık gibi konular üzerine tahliller gerçekleştirir. Sadece sürükleyici roman okumaya alışmış kimseler için biraz sıkıcı gelebilir bu yazım tarzı. Ama ben ağır ilerleyen ve psikolojiyle hemhal olmuş yazıları çok beğendiğim için, bu kitaplar vazgeçilmezlerim arasında.

  Peki ne var bu kitapta? “Bir ilişki inşa etmek bin aşktan evladır” diye yazıyor kitabın kapağında. İçeriğinde de gerek nişanlılık ve evlilik dönemlerinde yaşananalar ve insandaki sevme ve sevilme ihtiyacı, gerekse kadın-erkek iletişimi ve insanın neden aşık olduğu sorusu  üzerine yaptığı çözümlemelerle, sağlıklı ve mutlu sürebilen bir ilişki nasıl olmalı, ilişkilerde ne tür hatalar yapılıyor, bunları, Mutlak Varlık eksenli ve temeline insan psikolojisini oturttuğu bir çerçevede anlatıyor. İnsanı epeyce düşünmeye sevk eden bir kitap. O yüzden bir oturuşta bitirdim diyemiyorum. Ama son sayfalara yaklaştığımda kitabın bitiyor olmasından ötürü  içimi bir hüzün kapladığını da söylemeden geçemeyeceğim.

  Kitapla alakalı söylemek istediğim pek çok şey var. Ama ne yazık ki kitap eleştirisi yazmak gibi bir marifetim olmadığı için, kitap üzerine yaptığım tahliller de sınırlı kalıyor. O yüzden kitapla ilgili bir değerlendirme niteliği taşımayan, ama bu kitapta bana oldukça ilginç gelen bir hadiseyi de aktarıp yazımı noktalayacağım.

  Normalde Ulusoy'un şimdiye kadarki okuduğum kitaplarında onun görüşlerine katılmadığım tek bir nokta bile olmamıştır. Aksine, her bir cümlenin altını itina ile çizer ve ne kadar yerinde bir tespit yaptığını düşünüp, kitaba bir kez daha hayran kalırdım. Ama bu kitapta bir kaç yerde yazarın savunduğu görüşe katılmadığımı fark ettim. Yani o mevzu hakkında yazarla tamamıyla farklı düşüncelere sahipmişiz, bunu anladım. Bu da beni şaşırtmakla beraber şöyle bir çıkarım yapmaya sevk etti.

  Bu evrende herkes farklı kişilikte olduğundan, herkesin sahip olduğu duygular ve düşünceler de farklılık arz ediyor. Bir insanın kendisine çok yakın bulduğu ve hararetle savunduğu bir görüş, başka bir kimse tarafından katiyen ret konusu olabiliyor. Yani bu görüş farklılığı insanların tamamen birbirinden farklı duygu ve düşüncelerden mürekkep olmasından ileri geliyor.

  Bundandır ki, her kitabında yazdıklarına katıldığım yazarın, bu kitabındaki bir takım görüşlerine katılmayışım oldukça doğal bir hal ve ben de normal karşıladım zaten. Ama bunun, yazarın kitaplarını okumaya devam etmeme ve yazılarına duyduğum hayranlığın azalmasına bir tesiri olmadı.

  Bunun günümüz insan ilişkilerinde de bu şekilde olması gerektiği kanaatindeyim. Herkese güzel bir hafta diliyorum.

 *Evlilikler Yalnızlıklar Umutlar/Mustafa Ulusoy sf. 33.