Kafede Bulduğum Huzur

  O kadar koşuşturmalı geçiyor ki günlerimiz, insan bazen kendine hiç vakit ayıramadan haftalar geçmiş oluyor. Aslında en önemli şeyi atlıyoruz, daha önemli gördüklerimiz uğruna. Hayatımız ne kadar hareketli, günlerimiz ne kadar yoğun olursa olsun, arada bir de dönüp kendine zaman ayırması, kendini dinlemesi gerekiyormuş insanın. Uzun süredir meğer özlemini çekiyormuşum bunun, bugün gerçekleştirince farkına vardım.

  Bir güzide kafede iki saat boyunca oturup, dergimi okuyup en sevdiğim kahveyi içmek nasip oldu bugün. Hayatın hengamesinde kaybettiğim huzuru ve sakinliği o kafede tüm hücrelerimle yeniden hissettim. İnsanın yaşamın tüm o koşuşturmaları arasında gerçekten sessizliğe ne kadar ihtiyacı olduğunu anladım. Brüç Kafe'nin de bunda büyük payı var tabi ki. Normal kafedeki  garsonlar gibi beş dakikada bir gelip bir isteğimizin olup olmadığını sormadılar, gelip kendilerini tanıttılar ve bir şeye ihtiyacımız olursa sadece seslenmemizin yeteceğini söylediler. Siz de böylece kimsenin sizi rahatsız etmediği bir ortamda huzur içinde kitabınıza-derginize gömülebiliyorsunuz.

 Benim de geleceğe yönelik hayallerimin arasında böyle bir işletme kurmak var ve biraz da bana ilerde açacağım kafeyi hatırlattığı için sevdim galiba burayı. İnsanların okul-iş çıkışında gelip kafalarını dinleyebileceği ve bu arada dünyanın en güzel kahvesini içebilecekleri sevimli bir işletme olacak benimki. Tabi ki kısa vadede değil bu düşüncem, aksine epeyce bir uzun vadede.  İnsan, hayalleriyle yaşar sonuçta, değil mi?