Hukukçu Olmak

 Bir özlemdir hukuk. Kalın kitaplarına, kanunlarına, yönetmeliklerine duyulan bir özlem. Hepsi adeta nazlı birer sevgili gibidirler. İlk okuyuşunda bir şey anlamazsın belki mevzuattan. Ama özümseyerek birkaç kez okuduğunda ve o karışık cümleleri anlamanın tadına vardığında, bir kez daha âşık olursun hukuka. Âşık olursun bir daha kopmamacasına.

  Herkes kahvesinin yanında roman okumak isterken, sen Borçlar Kanunu okumak istersin. Herkesin belki önce başlığını sıkıcı bulup okumayacağı bir anayasa makalesi, senin en keyifli zamanlarını süsler. Seversin, çünkü onu okudukça, özveriyle üzerinde çalıştıkça sana zevk vermeye başlar. Artık ona hâkimsindir. Karmaşık gibi duran makale, senin ısrarlı ve hevesli tavırların sonucu dayanamamış ve kendisini açmıştır sana. Ve sen bilgi birikimine bir yenisini daha eklemiş olmanın mutluluğuyla dolarsın.

  Hukukla haşır neşir olmaya başladıktan sonra gazetelere bakış açın değişir. Vakalar sonucu verilen cezalara daha bir dikkatli bakarsın artık. Eskiden okumadığın köşe yazılarını okursun. Yeni çıkan kanunları takip edersin. Hatta kafanda hukuk çalışmaların varken gazete okursan, normal kelimeleri bile hukuki terim gibi algılamaya başlarsın. Sonra gülersin kendine ve şaşırırsın hukukun seni nasıl da böyle esir aldığına.

  Bir sevdadır hukuk. Bir avukat ya da hâkim cübbesi gördüğünde kalbinin pır pır atmasıdır.  Kendini o cübbenin içinde hayal etmektir. Daha okula adımını ilk attığında sevdalanırsın o cübbeye ve dört sene boyunca hayallerini süsler.

  Farkındalık duygusudur hukuk. Gelecekte adaletin bekçileri olacağını bilmek ve bu işi hakkıyla yapabilmek için çabalamaktır. Kendini geliştirmek için sürekli bir şeyler okumak, seminerlere katılmak, münazara yapmaktır.

  Bir hukukçu mesleğine âşıktır. Zaten âşık olmasa hukuk çekilecek dert değildir. Hukukçu olmak, hayat boyu öğrenci olmak demektir. Kendini sürekli yenilemek, değişen mevzuata ayak uydurmak demektir.

  Kitap bir hukukçunun en sadık dostudur. Öğrencilik yıllarında okumaya alıştığı o kalın kitaplar, iş hayatında da peşini bırakmaz hukukçunun. Hukukçu işte bu yüzden âşıktır mesleğine çünkü kitap da aşk işidir. Birine zorla bir kitabı okutturamazsınız. Kitap ancak ona gönül verenlerce okunur.

  Tüm bunları değerlendirecek olursak, hukuk binlerce parçalık puzzle gibidir. Aşk ister, emek ister, özveri ister. Uğraştırır sahibini. Ama sona gelindiğinde sahibinin yüzünde kocaman bir gülümseme oluşturmayı da başarır. Ben henüz puzzle’ın ilk parçasındayım. Yolum uzun ve zorlu bir süreç beni bekliyor. Ama biliyorum ki bu içimde taşıdığım heyecan, beni son parçaya kadar götürecek.