Yeniden

"Kendini tepeden aşağı bırak, kanatların sen düşerken çıkacak" derken bunu kastettiğimi ben bile bilmiyordum. Ama şu an galiba 13 gündür, yıllardır hayalini kurduğum şeyi yaşıyorum. Hola.

Hala Türkiye'yle görüntülü konuşurken, kendi kendime Türkçe şarkılar dinlerken ya da buradaki Türk arkadaşlarla sohbet ederken kendimi Türkiye'de sandığım oluyor. Hala karşıdan karşıya geçerken sağımı kontrol edip yola atlayınca soldan gelen arabalarla irkiliyorum. Hala derslerin İngilizce anlatılması garip geliyor. Ama şaka maka her sabah gözlerimi evime 3798 kilometre uzakta açıyorum ve bu gerçek değişmiyor.

Alışmak, hele bu kadar kısa sürede, mümkün değil. Ama uyum sağlamaya çalışıyorum. Buraya gelmeden önce mümkün olduğunca İngiliz mutfağını ve yemeklerini öğrenmeye ve yemeye çalışacağım, demiştim. Ama bizdeki beyaz peynirin yokluğuna yalnızca bir hafta dayanabildim. İlk kez Türk kahvesi pişirdiğimde neredeyse ağlayacaktım. Ancak bu kadar duygusal olmama ve ilk günler benim için oldukça zor geçmesine rağmen gözümden tek damla yaş akmadı. (sevgili okur sana söylüyorum, anne sen anla)

Birkaç gün önce Hintli arkadaşımla kahve içerken konu “yazma” ya geldi ve ona 2015 de bloguma yazdığım İngilizce bir yazıyı okuttum. O zamanlar İngilizcem hiç iyi olmamasına rağmen böyle şeyler yapmaya çalışıyordum. Arkadaşım çok duygulandı. Çünkü yazıda yurt dışında okumak ve sonrasında akademisyen olmakla ilgili o an bana imkansız gibi görünen öyle şeylerden bahsetmişim ki, şu anda bunları yaşıyor olmak gerçekten mucizevi geliyor.

Bütün başarılarıma ve başarısızlıklarıma ne kadar şükretsem az . Rize'deki üniversitede araştırma görevliliği kadrosu, mülakatı çok iyi geçmesine rağmen olmamıştı. Hala yeri geldikçe anlatırım. Mezun olduktan sonraki geçen iki zorlu yılımda beni en çok üzen başarısızlıklarımın başında gelir kendisi. Şu an diyorum ki, Allahım iyi ki olmamış. O, diğeri, bir başkası... Olmayan ne varsa iyi ki de olmamış yahu, ben kendimi üzdüğümle kalmışım.

Şimdi yepyeni bir hayat ve yeni yaşanacaklar var önümde. Burada geçen yıllar sonunda en büyük dileğim, insanların aklında “Türkiye'den bir ‘Fatima’ vardı deniz ticareti masterı yapan, onunla şöyle güzel günlerimiz olmuştu” diye kalabilmek.

Son söz: Kendimi tepeden aşağı bıraktım. Ve kanatlarım ben düşerken çıktı.