Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Bir Şey Var

Merhaba.

Sanırım blogun tasarımını değiştirmemin yazmaya pek bir etkisi olmadı. Olsun. Hayat hızlı akıyor, yapacak bir şey yok.

Bugün ruhsat başvurusunda bulundum. Cübbeli ilk vesikalık fotoğrafımın verdiği mutlulukla her yerlerde paylaştım. Hem son bir aydır anladığım kadarıyla, paylaşmayana ruhsat vermiyorlar.. İlerde güleceğim muhtemelen bu hallerime. Aslında fotoğrafın altına yazacağım çok fazla şey vardı kafamda, ama tek cümle yazdım, “The game, Mrs Hudson, is on!”

Oyun gerçekten başlıyor mu, yoksa zaten var olan bir oyun var da biz eteğinden yakalamaya mı çalışacağız, yoksa bitiş düdüğü çoktan öttü mü hiç bilmiyorum. Bildiğim tek bir şey var, Sherlock severim.

Azim.

Evet, kendinizi tek kelimeyle tanımlayın deseler, diyebileceğim tek şey küçüklükten beri ne kadar azimli olduğum ve bu günlere -literally- kolay gelmediğim olurdu. Siz bakmayın şimdi twitter hesabımı kapatırken dahi irade gösteremediğime, bu öyle bir şey değil. Ben bu fani dünyada azmin yürüyen örneklerinden biriyim.

Aslında bu yazdıklarımın bir kısmını yemin törenine saklamam gerekiyordur belki, bilemiyorum. Ama arka fonda çalan şarkı çok güzel ve ben oldum olası yazdım, bugün de farklı olmayacak. 

Bugün cübbeyi giydiğimde, pek çok şey hissettim. Heyecan, mutluluk, tedirginlik, acemilik, “bunu linkedin profili yapsam nasıl olur” düşüncesi, bana emek veren kişilerin film şeridi gibi gözümün önünden geçmesi -evet hepinizi hatırlıyorum- ama en çok gurur. 

Gurur. Bugün kendimle gerçekten gurur duyduğumu söylemeliyim. Bunları başaranın ben olmadığını biliyorum, sahip olduğumuz hiçbir şey bizim değil. Mülk O'nundur. Fakat pes etmediğimi biliyorum. Kapıları zorladığımı biliyorum. Ve bu yüzden, sadece bu yüzden, Allah'a bana bahşettiği bu mutluluk için teşekkür edip, o ana gelebildiğim için kendimle gurur duydum.  

Bugün bir şey daha öğrendim. Yaşadığımız her şey geçici. Bu denli klişe bir cümle kurmak istemezdim, ama öyle. Yaşadığımız mutluluklar da geçici. Elde ettiğimiz başarılar da geçici. Yüksek lisansa kabul aldığım için döktüğüm gözyaşı daha dün gibi aklımda. Bir sene oldu! Ve artık elde edilemeyecek bir şey gibi gelmiyor. Esasen her şey öyle. 

Bir şeyleri elde etmek için uğraşıyoruz, bir ömür- ve uğraşacağız da. Ama elde edince anlık bir mutluluk yaşayıp hayatımıza devam edeceğiz. Belki de zorluklar bizi yıldıracak, lanet edeceğiz o mutluluk duyduğumuz güne. Ama kat'iyen son ana kadar mutlu olmayacağız.

İnsan bunu bilse keşke, keşke insan bunu bilse. 

İnsan bunu bilseydi şayet, fani olmazdı. Ne elde ettiğimize çok sevinmediğimiz, ne de elde edemediğimize çok üzülmediğimiz gün geldiğinde, işte o zaman bahar gelecek. Dünyayı iyilik kurtarmayacak arkadaşlar. Bazılarının düşündüğünün aksine, dünyayı ikizler burcu insanlar da kurtarmayacak.

Bu dünyayı, nimetin de zahmetin de geçici olduğunu bilip öyle yaşayanlar kurtaracak. 

   “Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
   Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe,bütün evrene karışırcasına    
   Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
   Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana” Ataol Behramoğlu

Hepinizi sevgiyle selamlıyorum.