Skip to main content

Umut


  Hayat bu kadar çok fırsatlar sunarken sana; yardım etmesi için bu denli çok insan çıkarırken karşına, nasıl da onları görmezden gelip ümitsizliğe kapılabilirsin? Zorluklar bir tek sana değil, bunu anla.

  İyi bir yaşam, senden öncekilere altın bir tepside sunulmadığı gibi sana ve senden sonrakilere de sunulmayacak. Herkes şöyle ya da böyle hayatın kıyısından köşesinden tutunmaya çalışıyor- kendi çabasıyla. Evet, tamamen kendi çabasıyla. Önüne fırsatlar çıkarıyor, o olmazsa aklına fikirler getirip fırsatlar yaratmasını sağlıyor Mutlak Varlık. Bu kocaman gücün desteğini görmezden gelebilmek için herhalde umutsuzluk çukurunun dibine kadar batmış olmak lazım. Evrenin sana yardım konusunda fısıltısı öyle kuvvetli ki, duymamak için, önce duymayı istemiyor olmak gerek.

 Senin için umutsuzluğa kapılmak ne kadar da kolay! Kısıtlı imkanlara rağmen hayata tutunmayı bırakmayanlara mukabil, karşılaştığın ilk güçlükte kendini koyuvermeye ne de meyillisin böyle! ''Aldığın nefesin bir umut olduğunun idrakinde değilsen, umut hiçbir yerde'' diyordu Mustafa Ulusoy bir yazısında. Bakmasını bilen için hayattaki her şey bir umut vesilesi olarak sunulmuş insanoğluna. Umutsuzluğa kapılmaya yol açacak sebeplerin aksine umuda sarılmak için o kadar çok sebep var ki önümüzde. Ancak geleceğini yok sayan bir insan tepebilir bu fırsatları- önüne çıkan umut fırsatlarını.

  Evet, hepsi birer fırsat aslında, kullanmamız için verilmiş. Lakin hayatı kendisine zindan etmeye karar vermiş bir insanın, burnunun ucundaki kendisine uzanan yardım elini göremeyeceği gibi; hayatta umutsuzluğu çekip çıkarmayı kendisine görev edinmiş bir insan için de umudu yakalaması imkansızdır.

  Bundan yıllar sonra, artık hayatın gerçek anlamda sorumluluğunu hissedeceğimiz yıllarda kimse bize üstün niteliklerde  ve hayatla baş edebilmeyi öğrenmiş insan karakteri aşılamayacak. Evet, belki derinlerde bir yerde bunun olmasını çok arzu ediyoruz belki ama, olmayacak öyle bir şey.

  Ne yapmak istiyorsak, kim olmak istiyorsak, bunu uğraşıp çabalayarak kendimiz başarmalıyız. Hayat dümdüz bir yol değil. İnişli-çıkışlı yokuşları olan, engebeli, tümsekli ve üstünden atlamamız gereken daha nice engellerle dolu bir yol.

  Yaşamak zor. İnsan gibi yaşamak, ondan daha da zor. Ama hayatın her karesinde umudun saklı olduğunu bilen insan için, baş etmek hiç de zor değil. Umut, bakmasını bilen için, bakıp da görebilen için, hayatın her köşesine saklanmış, bize gülümsüyor.

Comments

Popular posts from this blog

YLSY Sürecim

Üniversite üçüncü sınıf. Aziz hoca bir dersimizde “Türkiye'de akademisyen olabilmenin yolları”nı anlatıyor. O zaman bunun için 3 yol var: ÖYP, cari alımlar ve MEB bursu. O gün MEB bursunu duyunca çok heyecanlandığımı hatırlıyorum. Anneme anlatıyorum hemen, 6 sene çok fazla diyor; babam, Türkiye'de bir iş sahibi olmamı söylüyor. Benim için hiç kolay bir ikna süreci olmuyor. Kendimi ifade etme çabalarım hala gözümün önünden gitmiyor.  Bir sene sonra ÖYP kaldırılıyor. Yıkılıyorum. Sonra mezun oluyorum. Sonra 2016 yılında ilk kez YLSY tercih kılavuzu yayınlanıyor. İçinde özel hukuk yok. Benim hukuku sevme nedenim olan özel hukuk yok. Başvurmuyorum. Ama gerçekten çok üzülüyorum. Aradan birkaç ay geçiyor. Yıldırım Beyazıt Üniversitesi'ne yüksek lisansa kabul ediliyorum. Ve YLSY'yi tamamen unutuyorum. Çok güzel bir yüksek lisans dönemi... Hocalarımı çok seviyorum. Okulumu çok seviyorum. Beni gerçekten tatmin ediyor. Sonra staj başlatıyorum. Yüksek lisans ve stajı aynı...

I TOLD MY STORY!

If you ask me what’s the coolest thing I’ve ever done in my life, I’d say, “Which one? I’ve done so many cool things!” But if you said, “Come on, be serious now,” I’d tell you: the day I told my story. That was the day I felt the bravest, coolest, and most inspired. It all started when one of my close friends invited me to the  TOUCH Network storytelling event. I was like, “Cool, let’s go.” I didn’t have any expectations, good or bad, except that I knew we’d see some farm animals since the event was taking place on a farm. So we went. It was a storytelling event, as advertised, but not just random storytelling. Four people talked about struggles they had overcome in life, how they did it, and what we could take from it. It was basically like TED Talks, but with fewer spotlights and more human touch. If you know me, you know I’m all about human connection, deep conversations, and touchy subjects. So I was so happy when I realized what was going on. I had the most beautiful tw...

End of an Era

This is a long-awaited post about my departure from the UK. I’ve finally settled back in my hometown (for now), and a week has already passed. So, here we go. I said goodbye to a country where I spent six years—give or take. It was one of the most difficult things I’ve ever had to do. Though I always knew I’d say goodbye someday, I never truly believed that day would come. It felt like ages away. I was a completely different person back then. I came to this country in tears, and I'm leaving in tears. The first time, I cried because I was heading into the unknown. Now, everything is familiar, known, and feels like home. But the tears on my cheeks fall for a different reason. I never thought I’d leave behind so many loving hearts in just six years. I came to this city knowing no one. And now, I’ve spent my final days saying goodbye, meeting people, and even struggling to   find enough time for everyone. Goodbyes are hard. Goodbyes are always hard. I don’t even know exactly what—or wh...